Sadece manevi destektir istediğin. İki güzel söz, yanında birisinin olduğunu bilmek o kadar önemlidir ki öyle anlarda. Belki hiçbir şey yapamaz ya da yapar. Olsun, önemli olan yalnız olmadığını hissetmektir. Kalkarsın ve devam edersin, paylaşırsın, anlatırsın. Konuştukça açılırsın, aslında durumun o kadar da kötü olmadığını anlarsın.

İşte sen bana bu zor zamanlarımda bunu yaptın canım arkadaşım. İyi ki girdin hayatıma, hoş geldin. Yaptığın her şey için sana çok teşekkür ederim.

Neresinden baksan nafile çabaydı sevdamız, imkânlar dâhilinde yürütmeye çalışıyorduk imkânsız aşkımızı.
Sen elit bir aşk istiyordun, ben “amiyane tabirle” seviyordum. Ne sen vazgeçiyordun, ne ben değişiyordum. Akıntıya karşı kürek çeker gibi seviyorduk sevgilim, üstelik dibi de delikti kayığımızın hızla batıyorduk.
Sen Titanic filmindeki gibi bir aşk istiyordun, ben buzdağının görünmeyen yüzü gibi seviyordum. Göz göre göre çarpıyorduk, ne sen çığlık atıyordun ne ben dümen kırıyordum.
Sen yıldırım aşkı istiyordun, ben sırılsıklam seviyordum. Caddelerde akan yağmur suları gibiydik sevgilim, yanlış zamanda ve yanlış yerdeydik. Bir fırtına süresince saltanat sürüp, fırtına dinince ilk mazgaldan aşağı dökülecektik.
Sen ölümsüz aşk istiyordun, ben ölümüne seviyordum. Neresinden baksan çıkmaz sokaktı sevdamız, Yolun sonuydu uçurumun başlangıcıydı, ne sen dengeni kaybediyordun ne ben dengemi yakalıyordum.
Sen göz önünde aşk istiyordun, ben körü körüne seviyordum. Geceyle gündüz kadar farklıydı aşkımız, Samanyolunda yürüyecektik hani, ay ışığı rehberimiz yıldızlar şahidimiz olacaktı, oysa güneşin ilk ışıklarıyla ne ay ne de yıldızlar kalacaktı.
Sen hijyenik bir aşk istiyordun, ben marazi seviyordum. Neresinden baksan hükümsüzdü aşkımız, son kullanma tarihi geçmiş ilaçlar gibiydik sevgilim, kullanma talimatı yoktu bu aşkın, kendi kendimizi zehirliyorduk.
Sen destansı bir aşk istiyordun, ben şiir tadında seviyordum. Bir Atilla İLHAN şiiriydik sevgilim, “Ben sana mecburdum bilemezdin, adını mıh gibi aklımda tutuyordum, büyüdükçe büyüyordu gözlerin, içimi seninle ısıtıyordum.
Sen güneştin ben kardan adam, o kadar keskin o kadar düzdü ki gerçekler, yaşamak için ayrılacak ya da ölmek için bir arada olacaktık sevgilim.
Neresinden bakarsan imkânsızdı aşkımız….

büşra, küçüklüğünden beri bir ünlüye aşıktı, adı üzerinde o bir ünlüydü ve amerikalıydı, büşra’ysa türkiyenin küçük illerinden birindeydi, ama aşıktı işte.yani, onu çok seviyordu.büşra’nın birde arkadaşı vardı.Fulya…
hayallerini onaher akşam buluştukları yerde anlatırdı.fulya’da ona ortak olurdu, hep bir gün amerikaya gidecekleri günün hayallerini kurarlardı.ve bir gün, lise sonda öss sınavından sonra büşra babasına
“baba, ben amerikaya gitmek istiyorum…”

babası şaşırmıştı.büşra’dan böyle bir teklif beklemiyordu.büşra, hayatının aşkıyla karşılaşmak için bunu istiyordu ama tabii babasına bunu söyleyemicene göre “üniversite için, ingilizcemi geliştirmek istiyorum” demişti.fulya’da o akşam babasına amerika meselesini açmıştı.birkaç gün sonra fulyanın babası da büşranın babası da amerika işine izin verdiler çünkü bu onların ingilizcelerine katkıda bulunacağını düşünüyorlardı.ve üç hafta sonra, yolculuk günü geldi büşra aşkına artık bir adım daha yakındı…

uçaktan indiler, büşra kalbinin yerinden fırlayacağını hissediyordu.eee, ne de olsa yıllardır aşık olduğu kişiyi görecekti.aslında bazen bunu çok saçma bulmuştu, sonuçta o bir ünlüydü ve amerikalıydı.büşra’ysa onun için amerikalara kadar gitmişti.belki de o ünlü büşranın suratına bile bakmayacaktı, belki de sevgilisi vardı.ama, onu görmek için can atıyordu, hemen bir otele yerleştiler.fulya “ben korkuyorum büşra”
dedi.büşra “neden korkuyosun??”
fulya “burayı hiç bilmiyoruz, ya kaybolursak”
büşra “inan bana, aşk izini hiç kaybettirmez ve ben de kaybetmicem”…

amerikaya geleli bir hafta olmuştu.artık bazı yerlere aşinalıkları vardı.büşra ve fulya bir karaoke barda işe girmişlerdi.iş çıkışı büşra otele gidecekti, fulyaysa gece çalışacaktı.otel, işe yakın olduğu için büşra yürüyerek gidiyordu.tam otele gireceği sırada durdu.İŞTE O!!tam karşısındaydı, otelden çıkıyordu.ama nereye gidiyordu ki…
büşra, hiçbir yerini hissetmiyordu.napacaktı, otele girip yine onun hayaliyle uykuya mı dalacaktı?
hayır!onu bulmuşken bir daha kaybedemezdi.hemen bir taksiye bindi ve onun arabasını takipe başladı…

aradan yarım saat geçmişti, büşra hala onu takip ediyordu.sonunda arabasını durdurdu.büşra’da taksiden indi.z…’in girdiği apartmana dikkatlice baktı, kat pencerelerine bakarken birden bi pencereden ışık yansıdı.demek ki z… üçüncü katta oturuyordu.
büşra havalarda uçuyordu, onu bulmuştu bu nasıl olabilirdi.aslında hiç inanmamıştı, boş olduğunu düşünmüştü ama o birkaç metre ötesindeydi.birşeyler yapmalıydı, hemen bara gitti, fulya çıkmak üzereydi.
büşra “buldum, onu buldum.”
fulya “nee!!buldun mu, nasıl?”
büşra “nasıl olduğunu boşver!gel benimle”
dedi ve onu çekiştirerek gitti.tekrar z…’in kapısının önüne gelmişlerdi.
büşra “burda oturuyor”
fulya “eee, biz ne yapacağız ki??”
büşra düşünüyordu, bişeyler bulmalıydı.bu burda kapanmamalıydı.düşündü düşündü…
büşra “buldumm!!”
dedi ve büşra’yı z…’in oturduğu apartmanın karşı apartmanına sürükledi…

karşı apartmana girdiler.
fulya “noluyo” diye sordu.büşra hemen üçüncü kattaki kapıyı çaldı.
fulya “iyi misin, sen?napıyosun?” diye sordu.kapıyı biri açtı.
büşra “afedersiniz, biz öğrenciyiz de kirada kalabileceğimiz bir ev arıyoruz.acaba, siz uygun musunuz?”
büşra bunu sorduğu için kendine inanamıyordu.fulya’da ondan farksızdı zaten.adam, bir hafta sonra büşralara haber verdi.büşraların şansı yaver gitmişti ve adam onlara evini açmıştı.artık z….’e çok daha yakınlardı.sabah işe gidiyorlardı.
fulya “buraya neden taşındık sanki, boşuna fazla para vericez şimdi”
büşra “bahane uydurma, otele daha çok para veriyorduk”
apartmandan çıktıklarında z…’ta apartmandan çıktı.büşra yine kilitlenmişti işte, z….’se onların suratına bile bakmadan arabasına binip gitti….

(kusura bakmayın, ünlünün ismini açık veremem)

büşra ümidini kesmeye başlamıştı, aradan bir hafta daha geçmişti.her gün aynı saatte evden çıkıyorlardı, büşra ona gözünü dikmiş bakarken, z….’inse onun varlığından haberi bile yoktu.işe gittiler.büşra kendini işe veremiyordu.yanlış kişiye yanlış sipariş götürüyordu.biri şarkı söyleyeceği zaman yanlış şarkı açıyordu.fulya onu bir kenara çekti.
fulya “neyin var yine?”
büşra “bilmiyorum, kendimi çok kötü hissediyorum”
fulya “hasta mısın?”
büşra “olabilir”
fulya gidip patrondan büşra adına izin aldı.büşra taksiye bindi ve eve geldi.tam apartmana girecekken, bir dürtü onu karşı apartmana girmeye zorluyordu.büşra karşı apartmana girdi.üçüncü kata çıktı.korktu, ya şimdi o gelirse diye düşündü ve koşar adımlarla merdivenlerden inmeye başladı…

büşra koşar adımlarla indi.tam kapıdan çıkacakken onunla çarpıştı.büşra çantasını düşürdü, z….’ta elindeki kağıtları.büşra çantasını yerden alırken z…’ta kağıtlarını alıyordu.birden göz göze geldiler.büşra onun mavi gözlerine bakınca bir an öleceğini hissetti.zorla konuştu.
büşra “özür dilerim”
z… “önemli değil, ben özür dilerim”
büşra “iyi günler”
z… “size de.”
dedi ve gitti.büşra tam gidecekken yerde bir kağıt gördü.hemen aldı, bir şarkı yazıyordu.z… bir şarkıcıydı zaten.büşra çok şanslı olduğunu düşündü, iyiki o apartmana girmişim dedi kendi kendine.
eve geldiğinde hemen z…’in salonuna bakan pencerenin karşısına geçti.elinde de o kağıt vardı.şarkıyı inceledi, sözleri çok güzeldi.şarkının adı “yeni birşeyler başlıyor” du.kendince şarkıyı söylemeye başladı.ilk kez sesinin bu kadar güzel olduğunu farketmişti bu şarkıyı söylerken.karşı pencereye baktığında z…’la göz göze geldi…

Tanımsızdı halimiz..coğu zaman adı yoktu yaşananların..sürüklenirdim hic durmadan..bazen rüzgarına yenik düşerdim…kimi zamanda yokluğuna..bazen gülerdim kendi kendime..bazen de ağlamak gelirdi içimden tarifi yoktu seninle yaşananların mutluydum yanında..isyan nedir bilmezdim…

Neydi seni benden ayıran..??bu nedir ki unutturdu herşeyi..aşktan da mı büyük..??ölümden de mi son..??geceden de mi kara..??söylesene nasıl kapanır bu yara..??bu yürek nasıl dayanır ayrılığa..??”vakte göre hüküm…vadeye göre ölüm”derler ya..aşka göre de ayrılık ..benim aşkımda büyüktü..acımda…davul bile dengi dengine derler ya aynen öyle işte…

Ayrılık çok garip bi sancı..en az yaşamaya çalışmak kadar…sen bu sancıyı taşımaya çalışırsın etrafındakiler seni teselli etmeye..ama anlayamazlar yaptıklarını..eziyettir aslında…işkencedir.. “unutursun..!başkaları da var..!” gibi cümleleri duymak..Olan olmuştur aslında…bir son yaşamışsındır ve fikrin dahi sorulmamıştır…İsteyip istememen önemli değildir bu son’u…Kulaklarında aynı uğultu.. Son sözleri çınlar durur günlerce sevdiğinin.. “Buraya kadar..benden bu kadar..artık bunlarla uğraşmak istemiyorum”.. Uykuların bir hayalet uçak..tutana helal olsun. Geceler işkence..geceler kabus…
Her şarkı sana yazılmıştır.. Kulakların bile duymaz olur. ..aynı nakaratı tekrarlamaktadır sessizlik….”Buraya kadar, bitti.. herşey bitti..artık bunlarla uğraşmak istemiyorum… ” Kabuslar görürsün gün içinde kaçamak uykularında… Hep aynı sahnedir… Omuzların kaldırımlarda..Belki boynun bükülmüştür…Hıçkırmışsındır,artık en az senin kadar kimsesiz bi duvarın kucağında….Ayrılıktır yaşadığın..ölümdür bir diğer deyişle..Artık kim avutur seni..Hangi mutlu sözcük gülümsetir..

Alay ederler sanırsın, yolda yanından geçerken gülenleri.. sanki sanadır herşey…sokaklar bile konuşur olur… “Buraya kadar.. benden bu kadar..artık bunlarla uğraşmak istemiyorum…”Neye ağlayacağını karıştırdığın anların kucağındayken..Yeminler etmesine rağmen çekip gitmesi mi..? yoksa yeniden kimsesizlik elbiselerine giydirilişin mi..? hangisi en çok dokunur sana.. kestiremezsin… Bir yanda da bir daha hiç aranmayacak olman…Öyle ya… Artık hazin bir özgürlük yaşarsın.. Merak edilmeyeceksindir..telefonunun neden kapalı olduğu yargılanmayacak..yada bir başkasına bakıp bakmadığın kimsenin umrunda olmayacaktır…Yolun gözlenmeyecek..sesin özlenmeyecektir… Belki yine çalacaktır telefonun ama elin uzanmak istemeyecektir…Arayan o değildir ve beklemek nafiledir… O belki de başka telefon ahizlerinin şen şakrak sesidir artık…Anlaşılmaz bir korkusu vardır ayrılığın. “Buraya kadar.. herşey bitti…artık bunlarla uğraşmak istemiyorum” hep aynı sözcük aynı lanet olası kelimedir sayıkladığın…
Uykuların hala kayıptır…”bitti..!” denilmesi bir daha hiç bu kadar acı gelir mi bilinmez..ama o ana kadar hiç zor olmamıştır onu dinlemek…”Bitmiştir..”Ayrılık ertesileri söyletir seni.. Elin söz dinlemez bir çocuk ne yapsanda..ne etsende fırsat bulduğu her yere.. döker içini..

Bunları yaşarsın bi ayrılık sonrası..yaşarsın ya yinede beklersin…Günler güz yapraklari gibi birer birer dökülürken ayaklarinin dibine..her gece karanliga dikip gözlerini onun aydinligini beklersin…Binlerce adim atarsın kentinin sokaklarinda… Her köseyi, her parki, her
agaci ezberlersin…Sevdaya bulanmis her kaldirim taslarında ararsın…Evlerin duvarlari birer birer üzerine yikilir.. Her bir hücrenin acisini taa yüreginde hissederken seni enkazin altindan çekip alacak ellerini ararsın…Özlem sarkilarini ezberlersin. Kimini bagira bagira, kimini fisiltiyla söylersin…karanliga haykirirsin hasretini..Sesini duyacak diye beklersin.Ondan gelecek bir tek haberi… Saatler asirlar gibi gelir..geçmez…Çalan her telefonu yüreginin deli bir çaglayana dönüşen atislariyla açarsın…Ondan baska duydugun her seste hep ayni hayal kirikligini yasarsin…Onu aramaktan yorgun düsmüs bedenini karanligin kucagina uzatırsın her gece….Bir an önce sabah olsun diye uykunun seni çekip almasini istersin…
Olmaz..!
Kaç gece sabahi ettim gözlerimi kapamadan..Gözümden bir tek damla yas akmadi. ..Onlar sana aitti..sana kalmaliydi… Kimselere söyleyemedim acilarimi…Bekleyisimin öyküsünü kimselere anlatamadim…Nice firtinalar koptu yüregimde..Dalgalar dövdü hayallerimi..Siginacak bir
liman..yaslanacak bir omuz aradim…Seni aradım..!! ama sen yoktun..Her gece ay paramparça oldu…Her gece yildizlar birer birer dustu sokaklara… Yildizlari gözlerinde… Ayi avuclarında bana getirmeni bekledim… Ve bir günes gibi dogup aydinlatmani bekledim bu kapkara dünyami…Ama…Sen yine yoktun…ve bense anlamak zorundaydım bi karar vermek zorunda…
İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da artık içimden söküp atmalıyım…Ama her ne olursa olsun susmalıyım…Hangisi daha zor..hangisi daha acı..? Gerçekten gitmeli miydin..?yoksa kalıp yanımda savaşmalı mı?… Bir yol arıyorum kendime..bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…Kapanmalı artık gözlerim…Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam
etmeliyim… Yürümeliyim ardıma bile bakmadan..yürümeliyim parçalayarak
değerleri ve sevgileri..yok ederek yaşadığım tüm zamanları…Nasılda acımasız zaman…Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde…Tutup kendi ellerimle koymuştum en yükseğe..sonra keyifle izlemiştim yüceliğini..Ama yine ben mi bitirmeliyim..?
Tutup kollarından indirmeli miyim olduğun yerden…?? Ya da seni ölene kadar yaşatmalımıyım içimde…..??Ne kadar zor bir karar..Bir yanım: “Bir daha kimse..hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”..derken..bir yanım sakin..sessiz…Zaman geçiyor..acım dinmiyor…Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben..aklımda bir tek sen… Görüyor musun..yine konuşuyorum ama sessizce…Susmayı öğreniyor yüreğim..
Ama ben kararımı verdim…..Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü
yaşatıyor..Seni Seviyorum ve gücümün son zerresine kadar da seveceğim..Herşeye rağmen ürkütmesin seni bu sevdanın ateşi…!
Her yangın önce başladığı yeri yakar.SANA KÜÇÜK KENDİME BÜYÜK GELEN YÜREĞİMDE YILLAR GEÇSEDE SENİN ADIN YAZACAK…ve bil ki sevdiğim..uslanmaz ruhum yaşadıkça birtek seni seviyor olacak…!!!
ZEYNEP

Ah be sevgili
hüzünlü bir sesi vardır yanlızlıgın gecenin karanlıgında hatıralarla dinlersin ,gözyaşların yakmaya başlayınca yanaklarını ve yanlızlık bir yılan gibi çökünce yüregine ayrılıgı durdurmaya yetmez nefesin ve akar gider ayrılık sen sessizce izlersin.

Biz bu aşkı taşıyamazdık bu kirlenmiş bu kokuşmuş dünya da yeşermezdi inan umutlarımız,yarınlarımız bizi beklentilerimiz harcadı tüketti, yaralarımızı sarmak isterken daha bi yaraladık birbirimizi kanadık, kanadık ve yitirdik herşeyi

şimdi unutmasakta unutmuş gibi yapacagız,
Ve sen yüregim de tamamlanmamış bir öykü olarak kalcaksın.

(more…)

(more…)