Her Çocuk Geceleri Üşür
Her çocuk geceleri üşür. Bugünleri unutmanın vefasız tarafıyla hissediyorum. Şimdi yataklarında üşüyen, belki annesi yanında kalmadığı için üzülen, özleyen, kokusuna hasret çocukları düşünüyorum. Onların büyük korkuları arasında hiçbir cümleye yer yok, belki perdelerin gölgeleri, ağaç dallarının rüzgârda hışımla sallanışını gören alt kat camları, yanındaki çocuğun annesine çekinerek sokulan çocuklar. Gündüzleri aşı ve vizitelerden sonra kalan zamanlarda hastanenin soğuk duvarları arasında oynanan birkaç oyun, hırçın sözlerini birbirine saklayan, en güzel oyunlarını bu koridorlarda oynayan çocuklar… Zaman hiçbir şeyi değiştirmezken, çaresizlik biraz daha genişliyor insan yakasında, artık eskisi kadar sıkmıyor.
Bazen arkadaşlar başka şehirlere taburcu edilir, uzaklara, bir daha göremeyeceğini hissettiğinde oluşan duygu kadar uzağa taburcudurlar ve onlar o andan sonra artık sadece adları ve bıraktıkları anılardan bir his, bir koku ya da unutulmamış bir andır. Hiçbiri değilse de geriye illaki adları kalır. Zihinde hiç unutulmadan, unutulması istenmeden kalan adlar.
Konsültasyon için çam ağaçlarının en geniş ve cömertçe serildiği yolda uzun bir ad koyma seremonisi beklenir.
Korkunun girmediği tek yer cerrahi odasıdır, önceden vurulan sakinleştirici iğne bir çocuğun bütün hislerini çekip alır, sadece görüntüler kalır, açık kapı görüntüleri, bitmek bilmeyen o uzun koridor, ama ne merak ne de korku, hiçbir şey yoktur. Bütün bu hissiyatsızlıkla bile cerrahi odasında son ana dek iyi tutulmaya çalışılmak için yöneltilen sorulara verilecek cevaplar vardır(beşe gidiyorum, ilerde ne olmak istediğimi düşünmedim), sadece bu andan ibaret bir şey, tasasız bir geçiş. Oysa dışarıda korkular büyüktür, insanlar büyüktür.
Çocuklar en çok sesi yükselmeye yetmediğinde üşür.
Bu bilinmezlikten uyandıktan çok sonraları bile sesin yükselmeye mecali olmadığı uzun zamanlardan geçilir. Ağrılar, yalnızlıklar, sessiz geceler, koridorda uzun yürüyüşler, kapıdan içeri bırakılan sayılı gülüşler…
Çocukluklarını henüz ellerinde hissedemeyen, her şeye biraz, her şeye en fazla geç kalan çocukları yeniden düşünüyorum, onlar için düşünülecek o kadar çok şey var ki. En büyük korkuları, bir mum ışığı kadardır bu zamanlarda. Koku ve şefkat, içlerinde yaktıkları tek ışık budur. Anne kokusu, anne sevgisi, tek bir ziyaretçisi bile gelmeyen, gelecek bir yakını bile bulunmayan çocukların dayanmak için en büyük silahıdır.
Ve belki bizim de yapabileceğimiz bir şey vardır, en yakın hastanenin çocuk bölümünü ziyaret etmek, çocuklarla zaman geçirmek, onlara bir kitap vermek, bir hafta sonra okuduklarını anlatmasını isteyerek… onların gülüşlerini ziyaret etmek vardır.
Her Çocuk Geceleri Üşür porno video izle, Her Çocuk Geceleri Üşür sex hikayeleri, Her Çocuk Geceleri Üşür pornosu, Her Çocuk Geceleri Üşür resimleri, Her Çocuk Geceleri Üşür videolari, Her Çocuk Geceleri Üşür porno sex